Bergsport Snuffelkamp

Zomer 2003, Aussois (Frankrijk)

Voor deze zomer hadden we ingeschreven op het bergsport snuffelkamp in Aussois (Frankrijk). We houden wel van nieuwe uitdagingen en naast het bergwandelen en een huttentocht waren we erg benieuwd naar het fenomeen “klettersteigen” ofwel in Frankrijk op z’n Italiaans “via ferrata” genoemd.

De kennismaking eind mei met de overige deelnemers tijdens het weekend in het Robbenoordbos was veelbelovend: we kregen de smaak goed te pakken doordat we spannende dingen deden, zoals over touwbruggen lopen en aan een bergtouw omhoog klimmen (en weer veilig afdalen). De voorlichting ’s avonds was erg mooi: fraaie videobeelden die duidelijk maakten wat klettersteigen nu precies is. Zowel de jeugd (20 stuks in de leeftijd van 6 – 20) als de volwassenen (18 equipes) konden hierna nauwelijks wachten tot half juli.

Tijdens de twee weken van de reis / het kamp was het ook in Aussois heel warm. Door het mooie weer konden we op één dag na het hele programma uitvoeren. Dat was goed opgebouwd: we begonnen met een lichte inloop-bergwandeltocht en ’s avonds kregen we de gehuurde klettersteig-uitrusting aan. De eerste klimpartijen waren voor iedereen best spannend: het is heel anders om zelf op een rotsricheltje te staan of op een wiebelende hangbrug over een afgrond te lopen dan vanuit je luie stoel hiervan een video te bekijken.

Toch keek iedereen erg uit naar de volgende dag, waarop we de eerste “echte” via ferrata zouden doen. Deze route begon langs een steile rotswand waarin beugels zaten om op te staan. Vervolgens over een plank naar een boom en daarin omhoog; dan weer over een plank terug naar de rots en vervolgens over twee staalkabels (één voor je voeten en één voor je handen) over een afgrond naar de overkant. Gelukkig zit je wel steeds vast met je klimgordel aan een staalkabel en het was goed dat Ton en Bram erbij waren voor de nodige aanwijzingen.

De toeschouwers, die zich niet hadden opgegeven om aan het klettersteigen te snuffelen, kregen daar inmiddels spijt van: zo leuk was het. De jongste klimsters van 9 jaar deden het voortreffelijk en ook de senioren van 60+ stonden hier goed hun mannetje (vrouwtje)!

’s Avonds konden we tijdens de gezamenlijke BBQ onze ervaringen delen. De volgende dag liepen we in drie groepen een bergwandeling met als einddoel een mooi dal met riviertje of voor de andere groepen een echte berghut, zodat we alvast konden zien hoe we de tweede week zouden moeten overnachten.

Hierop volgden twee dagen klettersteigen op via ferrata’s die telkens iets langer en moeilijker werden. Toch bleek dit met goede begeleiding voor iedereen goed haalbaar. Velen van ons zijn nu echt besmet met het klettersteig-virus: zoals één van de kinderen het verwoordde: “Dit is echt gevaarlijk, maar wel veilig gevaarlijk”. Doordat je steeds veilig vast zit en doordat men beugels e.d. heeft aangebracht, kun je langs verticale rotswanden klimmen, die anders alleen voor extreme klimmers toegankelijk zouden zijn.

Zaterdag weer een pittige bergwandeltocht en voor de zondag SMS-de Petrus, dat het rustdag was. Maandag mochten we snuffelen aan het fenomeen abseilen. Dat is echt heel spannend: je moet achteruit over een rotswand lopen en in het begin kost het heel veel zelfoverwinning (en soms hulp van Bram en Ton) om aan dat bergtouw te gaan hangen. Een enkeling had zoveel vertrouwen in het touw, dat ze zich meteen (onbedoeld) lieten vallen en eraan hingen. Dat het soms spannend was, bleek wel uit een enkel traantje als men weer met beide benen op de grond stond.

Hierna volgde voor meer dan 30 deelnemers de lang verwachte huttentocht van drie dagen! De eerste dag was een makkie: langs een mooi bergmeer, waar enkele enthousiastelingen met of zonder zwembroek echt in durfden te zwemmen, liepen we rustig in een uur of vijf naar onze slaapplaats. Onderweg voor het eerst Edelweiss gezien! In de berghut kregen we twee kamers voor elk 10 mensen toebedeeld en de rest mocht op de zolder. Overal sliep men op lange rijen matrassen. Nu leer je weer waarderen wat comfort is: thuis geen snurkers, geen luchtjes van zweetschoenen, geen geloop van 36 mensen die ’s nachts naar de WC moeten enz.

Moe, maar een ervaring rijker, gingen we de tweede dag op weg naar de volgende hut. Deze dag werd de indrukwekkendste van de huttentocht: we liepen door onberoerde woeste natuur langs prachtige meren (weer zwemmen!), heel dicht onder grote gletschers door met uitzichten zo mooi! Jammer, dat Thomas ziek werd en al vroeg met zijn vader naar het dal terug moest.

De tweede hut had een hele grote slaapruimte: 10 mensen naast elkaar links, 10 daarboven, 10 rechtsonder en ook daar weer 10 boven. Aan de andere kant van het schot lagen ook nog eens ruim 20 mensen. Die nacht hebben we het niet echt koud gehad (of we hebben er niets van gemerkt, doordat we zo heerlijk sliepen). Ook de snurkers hielden zich geweldig (=rustig). De hele hut was zo vol, dat we in twee groepen moesten eten. Het is geweldig, wat het personeel hier zo hoog (2.309 m) in de bergen ons voorschotelde. Daarbij moet je bedenken, dat alles per helikopter aangevoerd moet worden!

De volgende dag terug naar het dal, waar Anneke ons met de “thuis”blijvers tegemoet kwam lopen (gelukkig had Ton inmiddels het juiste pad ontdekt). We werden als helden onthaald, kompleet met een spandoek.

Dit kamp was echt geweldig. We hebben zoveel aspecten van de bergen leren kennen, die anders onbereikbaar zouden blijven. Dankzij de deskundige (bege) leiding is alles gelukkig ook veilig en zonder ongelukken verlopen. Graag tot ziens, opnieuw in de bergen.

Ton Keijzer

• Fotografeert u ook graag? Stuur ook eens een verslag met foto's van een NCC - evenement dat u bezocht voor op de website !