Griekenlandrally

Een verslag van een lange reis door een intrigerend land met vele hoogtepunten, prachtig weer en vriendelijke mensen, de bakermat van onze beschaving…

Op zondag 29 augustus gaan in Venetië vijftien NCC-caravans op de geweldig grote veerboot (Minoan Lines, 200 m lang en High Speed) om naar Griekenland te varen. Alle gasflessen dicht, dan de steile oprit op naar het kampeerdek, remmen vast, 220V uit het plafond (we slapen in de caravan) en dan naar boven naar het bovendek. Langzaam vaart het schip dwars door Venetië en we kijken als het ware van boven op het San Marco plein en alle fraaie gebouwen in de stad. Heel bijzonder. 24 uur varen en dan op maandag de eerste ervaringen in het Griekse verkeer en met het soms heel imponerende landschap met ruige stenige bergen, fraaie valleien met ontelbare (olijf)bomen. Soms vrij smalle wegen, meestal geen honderd meter recht en altijd kans op een links rijdende tegenligger of een kudde geiten. Wim van Eijck heeft goed gewaarschuwd voor de “vrije” rijstijl daar en er zijn al die dagen gelukkig geen echte aanrijdingen geweest. Slechts een busspiegel geraakt, enkele banden kapot door een te krappe bocht, een vuistgroot gat in de zijwand van een caravan.
Na enkele dagen bezoeken we de Vikoskloof  en het eerste klooster. Stevig klimmen in het dorp en langs het soms eng smalle pad naar een prachtig uitzicht.               

Tijdens de reis naar Kalambaka ontlokt het uitzicht op de recht uit de grond rijzende rotsen met de Meteora kloosters velen de kreet: “Moet je dat zien”. Die wereldberoemde kloosters kon je vroeger alleen binnenkomen als je werd opgehesen in een mandje aan een lang touw. Bezoekers moeten nu passend gekleed zijn, dus ontstaan verkleed- en giechelpartijen met dames in omslagdoek en wikkelrok en heren in veel te ruime rose-gestreepte pyjamabroeken. Maar de monniken of nonnen vertrekken geen spier en wij worden in deze en vele andere kerken stil van de alles omvattende en overweldigende beschilderingen, fresco’s en iconen. Wat een intense geloofsbeleving straalt dat alles uit…

Het vrouwenklooster is het mooist verzorgd met bloemen en heesters in de vorm van een kruis, maar daar zijn dan ook hard werkende maar lachende nonnen o.a. bezig met betonstorten…

We gaan meestal voor negen uur op pad, we rijen dan aan, zoals onze vaderlijke en zorgvuldige leader dat zegt, opdat we vóór de warmte van de middag ons doel van die dag hebben gezien en vaak ook hebben beleefd. In de open of hoog gelegen opgravingen of oude burchten en ruïnes raken we soms diep onder de indruk: wat men vroeger al niet heeft gepresteerd en moest doorstaan om veiligheid te krijgen. Gigantische, metershoge muren van een burcht die de eeuwen hebben doorstaan vinden we op plaatsen waar het meestal behoorlijk heet is met maar heel weinig schaduw.
En zo hebben wij al die weken lang prachtig korte broekenweer. Slechts een enkele dag een enkele bui. Het is in de zomer overal kurkdroog en allom zie je waterflessen die op de meeste opgravingen weer kunnen worden gevuld met prima drinkwater zo uit een kraan.
Enkele van de vele hoogtepunten: Athene waar Nykos, de gids met veel Rotterdamse humor, ons laat rondsjouwen door de Plaka en over de Acropolis. Nadat we in Sounion bij de tempel van Poseidon hebben gezien dat de zon weer is gaan slapen wordt, terug in Athene, de dag afgesloten met een van de echt Griekse diners. Geen Franse of Italiaanse keuken, maar wel heel gezellig. Toch zijn we blij als we na drie dagen de stad met z’n onstellende permanente herrie kunnen ontvluchten. Op naar Epidaurus, naar één van de idyllisch aan een strand en onder de bomen liggende campings. Wel lekker steil naar beneden met de caravan. Maar dan kunnen we bijna elke dag wel even in zee zwemmen of in de schemer aan het water zitten. Wat een uitgebreide opgraving vinden we daar en wat een akoestiek in dat nog heel complete theater. Daar op die “middenstip” voelen mensen uit de hele wereld zich even een beroemde toneelspeler of zangdiva. Maar ook daar was ooit het heiligdom van Aesculapius, nu nog de god met de slang van onze geneeskunst.
Zo mooi als de camping ligt, zo indrukwekkend is de opgraving in Delphi met het nieuwe museum. Vanuit een aantal caravans is er een geweldig uitzicht op de bergen en het dal, wel 10 km ver over twee dorpjes tot op de Golf van Korinthe. En zeer imposant moeten die vele met goud en gigantische beelden versierde tempels, blinkend in het volle zonlicht, geweest zijn als je meer dan 2000 jaar geleden als vreemdeling daar aankwam om een god te vereren. Op één tempel stond boven de ingang de wijsheid: “Ken Uzelf”. Echt, je kunt voelen dat hier in Griekenland op vele plaatsen een stukje bakermat van onze beschaving ligt.

Wij brengen dan ook regelmatig drinkoffers aan de god Bacchus. Bij meerdere briefings wordt door iemand een heerlijk wijntje geschonken, soms compleet met hapjes, zoals ter gelegenheid van de verjaardag van Thea Schrier. Het is al die dagen vaak reuze gezellig. Cris Schrier heeft ons huiswerk bezorgd in de vorm van een aantal puzzeltjes. Niemand heeft dus tijd voor verveling.
Onderweg komen we regelmatig door nauwe maar prachtige bergdorpjes of langs  vissersdorpjes die “als een plaatje” in de zon liggen te stralen. En wij gaan maar door, naar de Turkse burcht in Naphlio, naar de opgraving bij Korinthe met de Paulus-allee, naar Olympia waar de spelen zijn begonnen, naar Monemvasia, het Gibraltar van Griekenland. Naar meerdere kloosters en vele kerken, groot en klein, allemaal even indrukwekkend beschilderd. Helaas wordt Jippe Vos ziek, zelfs zo dat hij enkele keren moet worden geopereerd en moet worden overgebracht naar Athene. Pas begin november kan hij met een vliegtuig naar het AMC worden gebracht voor tien dagen quarantaine en een heronderzoek! Tine heeft het bijzonder zwaar gehad.
Langzaam komt de terugreis in zicht.. Nog een treinreisje naar Kalàvryta en de muggencamping in Katafurka (brrr wat een bulten), de enige met te weinig stroom maar wel met dolfijnen. Dan is er een waardige meerdaagse afsluiting met een bootreisje naar Korfou en daar een wandeling in de regen, een terugvaart naar Venetië en een forse rit naar Kramsach in Oostenrijk.

Toni heet ons welkom en ’s avonds hebben we een geslaagd afscheidsdiner. Aan Wim en Martin worden passende mutsen en een cadeau aangeboden. Hun dames krijgen een klein klankbord net zoals die in een klooster gebruikt wordt (om hun mannen op te trommelen??).
Marianna biedt een gegraveerde spiegel aan, er worden limericks voorgelezen, prachtige verhalen verteld, liedjes gezongen en een uitgebreide Schnitselbank voorgedragen. Vanuit de CC spreekt Hans de Haan onze grote erkenning en dank uit aan het leiderskwartet en Wim sluit af met zijn welbekende zorgvuldigheid. Niemand wordt vergeten en wij vergeten deze reis niet zomaar…

Klik op een foto voor een vergroting